IMG_3957.jpg
Zoeken
  • Sylvia Peet

Druppels & gloeiende platen



‘Wat is het leed toch groot voor mensen, voor dieren, voor onze aarde. Hoe komt het ooit goed in de wereld? En wat kan ik doen wat zin heeft? In mijn eentje kan ik de wereld toch niet veranderen?’ Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik denk dat regelmatig. En doe dan vervolgens niks, want de wereld veranderen voelt voor mij als een onmogelijke opgave. Nou ja, niks… niks met grootse resultaten. Ik geef kleren en speelgoed, ik maak geld over aan veel goede doelen, ik zet bijna dagelijks handtekeningen via online platformen als Avaaz, deel informatie via facebook, etc. Maar dat zijn meer druppeltjes op gloeiende platen. Geen bakken met water waardoor die plaat direct korsluiting krijgt en nooit meer werken zal. Regen Toen ik laatst in de motregen fietste, dacht ik hier over na. Hoe natter mijn gezicht werd, hoe duidelijker de symboliek daarvan werd. Want weet je wel hoe nat je kunt worden van 10 minuten fietsen in de motregen?! Al fietsend werd ik vrolijker, hoopvoller en lichter. Want een druppel alleen komt niet ver, maar samen we! Er zijn maar weinig mensen in de wereld die in hun eentje die enorme bak met water zijn. Veel vaker zijn het mensen die anderen weten te inspireren om ook in die bak te springen. Dus ja, van één druppel op een gloeiende plaat blijft niet veel over, maar met 10.000 druppels is het snel klaar met die plaat! (is een gokje he; ik heb het niet echt onderzocht).

Het begint toch echt bij jezelf Dit besef maakt mij krachtiger bij keuzes om het goede te doen. Dan maak ik met de dingen die ik doe, hoe klein ze soms lijken, de wereld wel degelijk wat beter. Alleen al omdat het mij beter maakt, door mijzelf en mijn waarden trouw te zijn. Omdat het mijn gezin en mijzelf beter maakt. Keuzes als ons groentepakket van de biodynamische zorgboerderij, de biologische boodschappen, de ‘groene’ cosmeticaproducten en wasmiddelen die ik koop, het steunen van goede doelen: ik blijf het doen, want ik wil mijn geld en tijd aan dingen besteden waar ik achter kan staan, die ik wil steunen. Waar ik mijn energie aan wil geven, letterlijk en figuurlijk. En of het nu wel of niet ‘helpt’, of het wetenschappelijk bewezen is of niet; het maakt me niet uit. Ik check bij mezelf of het klopt voor mij, en dat is voldoende. Voor dat moment natuurlijk: door nieuwe informatie kan het ook weer anders worden.

Hypocriet Natuurlijk realiseer ik me ook hoe hypocriet ik tegelijkertijd ben. Want ik doe ook heel veel niet. Naast rekeningen bij de goede banken, heb ik ook nog een rekening en hypotheek bij een bank die niet goed schoort bij de Eerlijke Bankwijzer. Ik koop regelmatig kleding en spullen waarvan de kans groot is dat die worden gemaakt door mensen die niet in goede omstandigheden werken. Ik gebruik meer energie dan strikt nodig, mijn footprint is vast ook nog groter dan gemiddeld in de wereld. En zo kan ik de lijst nog wel langer maken. Waar ik eerder mezelf veroordeelde om alle dingen die ik niet ‘goed’ doe, ben ik nu milder naar mezelf. Dit is wat ik op dit moment doe. Ik ben niet in mijn eentje verantwoordelijk voor de problemen in de wereld en hoef het dus ook niet alleen op te lossen. De wereld wordt niet beter wanneer je jezelf veroordeelt en afstraft. Het wordt er juist nog slechter van.

Zachter Door milder te zijn, naar mijzelf én naar anderen, ontstaat er ruimte. Ruimte om elke keer het goede proberen te doen. Ruimte om ook fouten te maken. En die ook te herstellen. Ruimte voor mijn creatiekracht. Ruimte voor vertrouwen. Ruimte om te kiezen voor die dingen waar ik energie van krijg en die uit mijn hart komen. Ruimte voor dingen waar ik wél invloed op heb, ook al lijkt het maar een druppel.

#blog #dekunstvanleven #doen #hart #actie

13 keer bekeken
Inspiratie voor de kunst van joúw leven?

​© 2020 - Sylvia Peet